ภาพวาดที่ม่อนแจ่ม

       แสงสีส้มอ่อนๆกลมกลืนไปวิวทิวเขา มองทอดยาวออกไปข้างหน้าแล้วค่อยๆไล่สายตาตามเส้นขอบที่ธรรมชาติวาดขึ้น สวยจัง สวยมาก "อย่างกับภาพวาดเลย" เราพลั้งปากพูดออกไป เสียงเราเปล่งก่อนที่สมองจะคิดตามทัน

        เราถ่ายภาพนี้ไว้นานแล้ว อายุประมาณสามขวบได้แล้วละมั้ง สถานที่คือ 'ม่อนเหนือโฮมสสเตย์' คิดว่าน่าจะเป็นสถานที่ฮอตฮิตอยู่พอสมควรนะ เรามีโอกาสได้ไปทัศนศึกษาที่จังหวัดเชียงใหม่ ตอนมอปลาย เป็นทัศนศึกษาแน่นอนว่าโรงเรียนเป็นคนจัดทริปละนะ ตามจริงแล้วเราควรจะได้ไป ญี่ปุ่นหรือไม่ก็เกาหลี ถ้าถามว่า ทำไมโรงเรียนพาไปถึงต่างประเทศเลย เปย์หนักไปมั้ย? เราเรียนโครงการพิเศษ English Program ที่มีค่าเทอมเป็นหมื่นๆ(โคตรแพง) ถ้าไม่ได้ไปทัศนศึกษาต่างประเทศละก็คงได้มีนักเรียนถือป้ายเรียกร้องความเป็นธรรมเคาะอยู่หน้าห้องพักครูแน่ ส่วนเหตุผลที่ปีนี้ได้ไปแค่เชียงใหม่ 'โควิด' เซ็งมากทุกคนในห้องทำหน้าแบบเดียวกันหมด หวังให้ทริปเชียงใหม่นี้ออกมาดีพอจะเยียวจิตใจที่ห่อเหี่ยวนี้ได้ ส่วนค่าเทอมเขาลดให้นิดนึงน่ะ

       หนึ่งสัปดาห์กลางเดือนพฤศจิกายนคือช่วงเวลาและระยะเวลาทัศนศึกษา สองสามคืนแรกเราจะอยู่ในเมืองพักโรงแรมที่สำหรับเราก็หรูใช้ได้เลย มีทั้งสระน้ำและห้องซาวน่าแถมถนนฝั่งตรงข้ามก็เป็นห้างสรรพสินค้าใหญ่โตอลังการ จะว่าไปแล้วทริปนี้เรามาไกลจากบ้านมากเลยแฮะ เรียกว่าอีกฟากของประเทศก็ว่าได้ เพราะเราเดินมาจากสงขลา โอเค ถึงบอกว่าไปทัศนศึกษาแต่จะโกหกว่าไปเที่ยวกับเพื่อนๆไม่ถูกจำได้ เพราะในแพลนล้วนแล้วมันคือทริปสำหรับนักท่องเที่ยวดีๆนี่เอง ทั้งสวนดอกไม้ แม่กำปอง ม่อนแจ่ม ถ้าถามว่าเรียนรู้อะไรจากทริป คงจะเป็นภาษาเหนือวันละคำจากลุงขับรถตู้
มีอย่างนึงที่ไม่พูดถึงเลยไม่ได้ เราเปิดประสบการณ์นวดครั้งแรกที่เชียงใหม่ ด้วยการตกแต่งที่มีความไทยโบราณและกลิ่นของบรรยากาศทำที่นี้ดูลึกลับและเต็มไปด้วยเรื่องราวมาก แต่มันก็เป็นแค่แวดล้อมละนะ นวดก็สบายมากตามคาด

        วันที่เราจะไม่มีทางลืมในทริปนี้ คือวันที่เราตื่นขึ้นมาในเต้นท์ตอนเช้าตรู่ที่ ม่อนเหนือโฮมส์เสตย์ อากาศหนาวปกคลุมไปด้วยไอหมอก เป็นเช้าที่ไม่อยาบโดนน้ำเลยสักนิด มีน้ำค้างเกาะเต็มหลังคาเต้นท์ไม่มีก้าวไหนที่เหยียบไปแล้วจะไม่เปียกหากเดินเท้าเปล่า และแล้วแสงสีส้มอ่อนๆก็เริ่มปรากฎให้เห็นบนเส้นขอบฟ้าที่ตัดกันระหว่างยอดเขาและท้องฟ้า งดงาม สวย "อย่างกับภาพวาดเลย" รู้ตัวอีกทีก็พูดออกไปแล้ว วิวนั้นกับตัวเราคงมีบางอย่างเชื่อมโยงกัน เป็นเส้นใยที่ไม่อาจมองเห็น มันสะกดเราให้มองออกไปแล้วลบความคิดทั้งหมดออกไปให้สายตาและร่างกายขยับไปตามสัญชตยานก็พอ

       เสียดายเหมือนที่ไม่ได้ไปต่างประเทศ แต่ก็เสียดายเหมือนถ้าไม่ได้ถ่ายรูปนี้ไว้