หมากรุกหลังมื้อเย็นกับพ่อ

     

        ตัวหมากวางเรียงรายบนกระดาษอย่างสวยงาม ทุกชิ้นตั้งตรงเด็นเป็นสง่าราวกับกองพันทหารพร้อมกายถวายหัวใจในสนามรบ หากแต่มันเป็นเพียงชิ้นวัถตุไร้จิตใจ มีแค่ผู้เล่นเท่านั้นที่จะเติบช่องวางของจิตวิญญานให้กับมัน
       เราคิดว่าวัยรุ่นยุคนี้ค่อนข้างรักอิสระ ทั้งอยากจะสร้างระยะให้กับครอบครัวเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวและทุ่มเวลากับชีวิตให้กับเพื่อนหรือไม่ก็ตัวเองเป็นสำคัญ ไม่แน่ใจว่าเพราะผู้ใหญ่บางคนชอบเอาเรื่องของลูกไปบอกกล่าวเล่าต่อกันรึเปล่า เด็กๆถึงได้เก็บกักเรื่องส่วนใหญ่ไว้กับตัวเอง เราเป็นหนึ่งคนที่รู้สึกภูมิใจกับครอบครัว แต่กลับชอบใช้เวลาส่วนตัวอยู่กับตัวเองมากกว่า ถึงอย่างนั้นก็มีเมื่อกันเวลาที่อยากพูดคุยหรืออย่างน้อยก็อยากมีกิจกรรมเล็กๆน้อยๆกับพ่อแม่บ้าง
        กิจกรรมเล็กๆที่ว่าสำหรับเราก็คือ การเล่นหมากรูกกับพ่อ หลังทานมื้อเย็นเสร็จ เราไปอาบน้ำและเอากระดานหมากรุกมาเล่นกับพ่อประจำ ถือว่าเป็นการยังคงรักษาและสร้างความเชื่อมโยงของกันและกันในครอบครัวได้ดีนะ แน่นอนว่าเราเป็นฝ่ายชนะแทบทุกครั้งซึ่งน่าจะคิดเป็น 99% เพราะมีอยู่หนหนึ่งที่เราแพ้ด้วยละนะ

         ช่วงที่เริ่มเล่นหมากรุกก็เป็นช่วงที่ซีรีย์ดังของ Netflix อย่าง The Queen gambit ฉาย จะบอกว่าเราเริ่มเล่นเพราะซีรีย์เรื่องนี้ก็ไม่ผิดเลย ส่วนพ่อเราก็รู้จักวิธีเล่นอยู่แล้ว เพียงแต่ในเชิงยุทธศาสตร์เรามีแผนและนำหน้าอยู่เสมอ ครั้งนั้นที่แพ้ไปคงมีสาเหตุที่พ่อเราทุ่มเวลาไปหาแผนยุทธศาสตร์เพื่อมาผนึกกำลังเราละมั้ง

          อย่างไรก็ตามแพ้-ชนะไม่สำคัญเท่าหลังจากนั้นเพราะมันมีแต่การพูดคุยที่ทั้งแซวเรื่องที่แพ้บ้าง หรือโยงไปเรื่องอื่นๆต่างๆนานากันไปทำให้เราได้พูดคุยและแลกเปลี่ยนมุมมองใหม่ๆได้ง่ายขึ้น ถึงแม้ว่าคนพูดส่วนมากจะเป็นพ่อ ส่วนเราก็นั่งฟังยาวไป